dhr. mr. E.J.J.M. Weyers

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV het WIA-dagloon correct heeft vastgesteld, ondanks de coronamaatregelen die het loon van appellant beïnvloedden.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon voor de WIA-uitkering terecht heeft vastgesteld op basis van de referteperiode, ondanks lagere onregelmatigheidstoeslag door corona. Het beroep van appellante wordt afgewezen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WIA-dagloon van appellant correct heeft vastgesteld en wijkt niet af ondanks persoonlijke en pandemiegerelateerde omstandigheden.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de vaststelling van 70,62% arbeidsongeschiktheid per 9 april 2021 en kent een schadevergoeding toe wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van het UWV om een Wajong-uitkering toe te kennen aan appellante wegens het ontbreken van duurzaam arbeidsvermogen en geen nieuwe feiten die herziening rechtvaardigen.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit van het UWV dat de Wajong-uitkering weigerde, omdat appellante duurzaam geen arbeidsvermogen heeft. De zaak wordt terugverwezen voor een nieuwe beslissing waarbij appellante als jonggehandicapte moet worden aangemerkt.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het werkplan een besluit is in de zin van de Awb, verklaart het bezwaar terecht inhoudelijk beoordeeld en kent schadevergoeding toe wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen recht had op WW-, ZW- en WIA-uitkeringen vanwege een gefingeerd dienstverband en wijst het beroep af.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de ZW- en WW-uitkering van appellante heeft ingetrokken en teruggevorderd wegens een gefingeerd dienstverband met werkgever.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de WW-uitkering van appellante heeft ingetrokken en teruggevorderd wegens een gefingeerd dienstverband bij werkgever B.V., zonder dat sprake is van vooringenomenheid of dringende reden om af te zien van terugvordering.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering omdat verzoekster minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks aangevoerde medische en arbeidskundige bezwaren.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellante geen WIA-uitkering krijgt omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks haar post-COVID klachten en medische bezwaren.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierecht na intrekking van het hoger beroep door appellant.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht heeft geweigerd terug te komen op het besluit van 7 april 2021 over het garantiebedrag van de Wajong-uitkering, omdat geen sprake is van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het vonnis van de rechtbank Oost-Brabant en bevestigt dat het UWV terecht een loonsanctie heeft opgelegd aan de werkgever wegens onvoldoende re-integratie-inspanningen.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding redelijke termijn af, veroordeelt het UWV in proceskosten na intrekking hoger beroep en wijst verzoek om vergoeding verletkosten af.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de toekenning van een IVA-uitkering met terugwerkende kracht vanaf 18 november 2018 en wijst het hoger beroep van appellante af. De Staat wordt veroordeeld tot een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit tot beëindiging van de ZW-uitkering per 2 juni 2010 en oordeelt dat appellante recht heeft op voortzetting van de uitkering en vergoeding van wettelijke rente.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant arbeidsvermogen heeft en dat de weigering tot verhoging van zijn Wajong-uitkering wegens hulpbehoevendheid terecht is.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen Wajong-uitkering krijgt omdat het ontbreken van arbeidsvermogen op datum aanvraag niet duurzaam is, ondanks beperkingen door hoofdpijn en concentratiestoornissen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen WIA-uitkering krijgt omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een Wajong-uitkering omdat appellant op de datum in geding over arbeidsvermogen beschikte. Verzoek om schadevergoeding wegens overschrijding redelijke termijn wordt afgewezen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een Wajong-uitkering omdat appellant in de relevante periode van 18 tot 23 jaar over arbeidsvermogen beschikte en niet als jonggehandicapte kan worden aangemerkt.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de intrekking van de ZW-uitkering per 1 augustus 2019 omdat appellant geen werknemer was door het ontbreken van een gezagsverhouding met het bedrijf.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt de Staat en het UWV tot schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn en veroordeelt het UWV in proceskosten na intrekking van het hoger beroep.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een Wajong-uitkering omdat appellant beschikte over arbeidsvermogen en geen nieuwe feiten zijn aangevoerd die aanleiding geven tot herziening.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat appellant per 9 juli 2019 volledig arbeidsongeschikt was, maar niet duurzaam, waardoor de IVA-uitkering terecht is geweigerd. Tevens wordt schadevergoeding toegekend wegens overschrijding redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van de Wajong-uitkering omdat geen nieuwe feiten of omstandigheden zijn aangetoond die herziening rechtvaardigen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen recht heeft op een Wajong-uitkering omdat hij niet duurzaam arbeidsongeschikt is en mogelijkheden tot arbeidsparticipatie zich nog kunnen ontwikkelen.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit van het UWV om een loonsanctie op te leggen aan appellante, omdat de re-integratie-inspanningen voldoende waren gebaseerd op het deskundigenoordeel van de bedrijfsarts. Er wordt schadevergoeding toegekend.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellante geen recht heeft op een ZW-uitkering omdat zij geschikt is voor alternatieve functies, ondanks haar medische beperkingen.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek tot intrekking van het hoger beroep toe na tegemoetkoming door het UWV, veroordeelt UWV en Staat tot proceskostenvergoeding en kent schadevergoeding toe wegens overschrijding redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt de uitspraak van de rechtbank en verklaart het beroep tegen de intrekking en terugvordering van de toeslag gegrond, maar wijst het beroep tegen de verlaging van de terugvordering af.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen recht heeft op een Ziektewet-uitkering omdat op het moment van ziekmelding nog een arbeidsovereenkomst bestond.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het beroepschrift geen gronden bevatte en appellant niet binnen gestelde termijnen heeft gereageerd.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten aan appellante na intrekking van het hoger beroep wegens volledige tegemoetkoming in bezwaar.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de arbeidsongeschiktheid van appellant op 54,48% heeft vastgesteld en kent een schadevergoeding toe wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep rectificeert de uitspraak van 25 juni 2025 door alsnog proceskostenvergoeding en reiskosten toe te kennen aan appellante in een WAJONG-zaak.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV appellant een aanvullende schadevergoeding moet betalen voor niet-uitbetaalde vakantie-uren en wettelijke rente, maar bevestigt verder de uitspraak van de rechtbank.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV alleen schade hoeft te vergoeden die direct voortvloeit uit het niet opleggen van een loonsanctie aan de ex-werkgever en wijst het aanvullende schadeverzoek af wegens ontbreken causaal verband.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WIA-dagloon van €96,61 correct heeft vastgesteld op basis van polisadministratiegegevens, ondanks betwisting door appellante over niet meegenomen extra uren.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht heeft geweigerd terug te komen op het besluit van 2007 om de Wajong-uitkering te verhogen naar 85%, omdat geen nieuwe feiten of omstandigheden zijn aangevoerd.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de Wajong-uitkering van appellant terecht is verhoogd tot 85% per 11 januari 2021, met terugwerkende kracht van maximaal één jaar, zonder dat sprake is van een bijzonder geval.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant op datum aanvraag arbeidsvermogen had en daarom geen recht heeft op Wajong-uitkering als jonggehandicapte.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt de afwijzing van WW-uitkeringen wegens onwerkbaar weer en oordeelt dat het UWV het vertrouwensbeginsel heeft geschonden door onjuiste informatie op de website te verstrekken.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht heeft geoordeeld dat de werkgever voldoende re-integratie-inspanningen heeft verricht, waardoor geen loonsanctie wordt opgelegd.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellante geen WIA-uitkering krijgt omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de loonsanctie niet heeft bekort wegens onvoldoende re-integratie-inspanningen door de werkgever, ondanks latere pogingen tot herstel.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de loonsanctie wegens onvoldoende reintegratie-inspanningen, maar vernietigt het besluit tot afwijzing van het bekortingsverzoek en beveelt heroverweging.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat een stagevergoeding als inkomen wordt beschouwd en terecht in mindering is gebracht op de Wajong-uitkering, waarbij beroep op evenredigheids- en gelijkheidsbeginsel faalt.