mw. mr. T. Dompeling

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de ZW-uitkering van appellant per 30 juni 2018 heeft beëindigd omdat hij meer dan 65% van zijn maatmanloon kan verdienen, gebaseerd op medische en arbeidskundige deskundigenrapporten.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierecht na intrekking van het hoger beroep vanwege een gewijzigde beslissing op bezwaar.

De Centrale Raad van Beroep wijst het hoger beroep af wegens tegemoetkoming UWV, veroordeelt UWV in proceskosten en de Staat in schadevergoeding en proceskosten wegens overschrijding redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep stelt de mate van arbeidsongeschiktheid vast op 47,13% en het dagloon op €49,20 per 18 februari 2022, vernietigt eerdere besluiten van het UWV en veroordeelt het UWV tot vergoeding van wettelijke rente en proceskosten.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de WIA-uitkering van appellant na detentie herleeft vanaf 1 mei 2023, omdat appellant onvoldoende informatie heeft verstrekt om het recht op uitkering over de periode daarvoor vast te stellen.

De Centrale Raad van Beroep stelt het wrakingsverzoek buiten behandeling omdat de appellant is overleden en geen erfgenamen de procedure voortzetten.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van procesbelang na een tegemoetkomend besluit van het UWV en kent schadevergoeding toe voor overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit tot beëindiging van de ZW-uitkering omdat de geduide functies niet geschikt zijn voor appellant gezien zijn beperkingen. Het UWV moet opnieuw beslissen.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek om wraking van de behandelend rechter af wegens gebrek aan objectief gerechtvaardigde vrees voor vooringenomenheid.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en wettelijke rente na intrekking van het hoger beroep door appellant wegens tegemoetkoming van het bestuursorgaan.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellante geen WIA-uitkering krijgt omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellante niet verzekerd was voor werknemersverzekeringen wegens een gefingeerd dienstverband, waardoor de intrekking en terugvordering van ZW- en WIA-uitkeringen terecht zijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WIA-dagloon van appellant terecht heeft vastgesteld op € 225,95 en niet op het maximumdagloon van € 228,76, zonder strijd met het evenredigheidsbeginsel of discriminatie.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt de uitspraak van de rechtbank en bevestigt dat het UWV terecht een matiging van 25% toepaste bij de terugvordering van te veel betaalde WIA-voorschotten aan appellante.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de eigenrisicodrager verantwoordelijk blijft voor de betaling van de ZW-uitkering aan een ex-werknemer die doorlopend arbeidsongeschikt is sinds zijn dienstverband bij de eigenrisicodrager, ook na indiensttreding bij een nieuwe werkgever.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon voor de WIA-uitkering van appellante correct heeft vastgesteld volgens de wettelijke regels, ondanks haar bijzondere omstandigheden door de toeslagenaffaire.

Appellant trekt hoger beroep in na volledige tegemoetkoming door UWV; UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierechten.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het wrakingsverzoek niet-ontvankelijk omdat verzoekers ruim drie weken na de zitting hebben gewacht met indienen, in strijd met artikel 8:16 Awb.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat ex-werknemer verwijtbaar werkloos is geworden door het weigeren van een concreet en passend werkaanbod via een detacheringsbureau, waardoor de WW-uitkering terecht niet is uitbetaald.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek van appellant af om aanvullende schadevergoeding voor loon- en pensioenschade na het fictieve loonsanctiejaar tot aan zijn AOW-leeftijd wegens het ontbreken van een onrechtmatig besluit.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen recht heeft op vergoeding van belastingschade na nabetaling van een WW-uitkering, omdat de middelingsregeling de schade volledig compenseert.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen werknemer is in de zin van de WW en wijst het hoger beroep af, omdat geen gezagsverhouding bestond tussen appellant en de B.V.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant als directeur-grootaandeelhouder geen werknemer is en daarom geen faillissementsuitkering ontvangt wegens het ontbreken van een gezagsverhouding.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit tot beëindiging van de ZW-uitkering omdat de medische beperkingen van appellant zijn onderschat. Tevens wordt schadevergoeding toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot proceskostenvergoeding en een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn in een WIA-uitkeringszaak, waarbij ook de Staat deels aansprakelijk wordt gesteld.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierechten aan appellant na intrekking van het hoger beroep wegens een gewijzigde beslissing die aan de bezwaren tegemoetkomt.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de WW-uitkering weigert omdat appellant verwijtbaar werkloos is geworden, ondanks zijn gezondheidsklachten en psychische klachten die niet met medische stukken zijn onderbouwd.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende rekening heeft gehouden met de beperkingen van ME/CVS bij appellante en draagt het UWV op het besluit te herzien.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende rekening heeft gehouden met de beperkingen van appellante door ME/CVS en draagt het UWV op het besluit te herzien.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende rekening heeft gehouden met de beperkingen van ME/CVS bij het beëindigen van de WIA-uitkering van appellante en draagt het UWV op dit gebrek te herstellen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt het besluit van het UWV over de WIA-uitkering na een aanvullend medisch onderzoek en veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten aan appellante.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering aan appellante omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, gebaseerd op een deugdelijke medische en arbeidskundige beoordeling.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen werknemer is in de zin van de WW omdat er geen gezagsverhouding bestond tussen hem en zijn schoonmoeder, waardoor de weigering van een WW-uitkering terecht is.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de werkgever geen eigen procesbelang heeft bij het aanvechten van de weigering van een WIA-uitkering aan werknemer, waardoor het hoger beroep niet-ontvankelijk wordt verklaard.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de arbeidsongeschiktheid van appellante heeft ingedeeld in de klasse 25 tot 35 procent, na een zorgvuldig deskundigenonderzoek.

De Centrale Raad van Beroep kent appellant een immateriële schadevergoeding van €2.500 toe wegens onzekerheid over zijn uitkeringspositie en een schadevergoeding van €2.000 wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek tot schadevergoeding af omdat geen onrechtmatig besluit van het UWV is vastgesteld en er geen causaal verband is tussen het besluit en de gestelde schade.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het eerdere besluit over een WIA-uitkering en bevestigt een nieuwe vaststelling van 65,03% arbeidsongeschiktheid. Tevens wordt schadevergoeding toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de WAO-uitkering van appellant heeft gekort, het onverschuldigd betaalde bedrag heeft teruggevorderd en een boete heeft opgelegd wegens schending van de inlichtingenplicht.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de intrekking en terugvordering van de WW-uitkering en toeslag wegens het niet nakomen van de inlichtingenplicht door appellant, die op geld waardeerbare werkzaamheden verrichtte zonder dit te melden.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellante geen privaatrechtelijke dienstbetrekking had en dat de intrekking en terugvordering van haar WW-uitkering terecht is. Er zijn geen dringende redenen om van terugvordering af te zien.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het UWV de Ziektewetuitkering per 13 augustus 2017 heeft hervat. Tevens wordt schadevergoeding toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht aanvragen om compensatie transitievergoeding heeft afgewezen wegens overschrijding van de zesmaandentermijn, ondanks aangevoerde bijzondere omstandigheden.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt de eerdere uitspraak en stelt de terugvordering van de WW-uitkering gedeeltelijk vast op €1.972,93 vanwege niet-beschikbaarheid voor de arbeidsmarkt en erkent dringende reden voor matiging.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek van het UWV af om beperkte kennisneming van documenten met risico-kenmerken/fraude-indicatoren toe te staan, omdat openbaarmaking noodzakelijk is voor een zorgvuldige beoordeling.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek van het UWV tot beperkte kennisneming van documenten af en bepaalt dat de documenten zonder doorhalingen opnieuw moeten worden ingediend.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek van het UWV tot beperkte kennisneming van documenten af en bepaalt dat de documenten aan het UWV worden teruggezonden met het verzoek om een ongeschoonde versie te leveren.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek van het UWV af om beperkte kennisneming van documenten met risico-kenmerken voor fraude toe te passen, omdat openbaarmaking noodzakelijk is voor een zorgvuldige beoordeling.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek van het UWV af om beperkte kennisneming van documenten met fraude-indicatoren toe te staan en bepaalt dat de documenten volledig aan partijen beschikbaar moeten worden gesteld.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek van het UWV af om beperkte kennisneming van documenten met risico-kenmerken/fraude-indicatoren toe te staan, omdat openbaarmaking noodzakelijk is voor een zorgvuldige zaakbehandeling.