mw. mr. T. Dompeling

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van het UWV om terug te komen op de eerdere afwijzing van een WAO-uitkering wegens het ontbreken van nieuwe feiten of omstandigheden.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierecht na intrekking van het hoger beroep wegens gewijzigde beslissing op bezwaar.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WIA-dagloon correct heeft vastgesteld op basis van 5 februari 2021 als eerste ziektedag, ondanks betwisting door appellant over medische afzakker en evenredigheidsbeginsel.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht heeft geweigerd terug te komen op het besluit tot herziening van de WAO-uitkering, omdat geen nieuwe feiten of omstandigheden zijn aangevoerd.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de beëindiging van de WIA-uitkering omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks betwisting van medische beperkingen en meerdere deskundigenrapporten.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de juiste vaststelling van het WIA-dagloon op €55,78 en wijst het beroep van appellant af, maar verhoogt de proceskostenvergoeding.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de verlaging van de WAO-uitkering van appellant naar een arbeidsongeschiktheidsklasse van 35 tot 45% per 1 november 2020 en 19 augustus 2021, na een zorgvuldig medisch en arbeidskundig onderzoek.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het verzoek tot herziening van het maatmaninkomen voor de WAZ-uitkering terecht heeft afgewezen wegens ontbreken van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht heeft geweigerd het Ziektewetdagloon te verhogen, ondanks een hogere vaststelling van het WW-dagloon, vanwege het vertrouwens- en rechtszekerheidsbeginsel.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het vonnis van de rechtbank en verklaart het beroep van betrokkene ongegrond, waarmee het UWV terecht het WIA-dagloon niet heeft verhoogd ondanks een nabetaling van de ex-werkgever.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de afwijzing van het verzoek om schadevergoeding omdat geen causaal verband bestaat tussen het onrechtmatige besluit over het WIA-dagloon en de geclaimde pensioen- en belastingschade.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de schadevergoeding van €1.000,- voor immateriële schade aan appellante terecht is vastgesteld wegens onrechtmatige besluiten van het UWV.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV en de Staat tot vergoeding van proceskosten en schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn in een WIA-procedure, na intrekking van het hoger beroep door appellante.

Appellante trekt hoger beroep in nadat UWV haar bezwaren geheel tegemoet is gekomen; UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierecht.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WIA-dagloon van appellant correct heeft vastgesteld en wijkt niet af ondanks persoonlijke en pandemiegerelateerde omstandigheden.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon voor de WIA-uitkering terecht heeft vastgesteld op basis van de referteperiode, ondanks lagere onregelmatigheidstoeslag door corona. Het beroep van appellante wordt afgewezen.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV het WIA-dagloon correct heeft vastgesteld, ondanks de coronamaatregelen die het loon van appellant beïnvloedden.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon voor de WIA-uitkering terecht heeft vastgesteld op basis van het historisch loon, ondanks het wegvallen van storingsdiensten door coronamaatregelen.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV terecht een netto bedrag van €2.712,82 aan onverschuldigde WIA-uitkering terugvordert van appellant, zonder dringende reden om van terugvordering af te zien.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het ongemaximeerde WIA-dagloon terecht heeft vastgesteld op €344,77, waarbij geen sprake is van discriminatie op grond van handicap of strijd met het evenredigheidsbeginsel.

Appellant trekt hoger beroep in na toekenning WGA-uitkering door UWV; UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierecht.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de ZW-uitkering van appellant per 30 juni 2018 heeft beëindigd omdat hij meer dan 65% van zijn maatmanloon kan verdienen, gebaseerd op medische en arbeidskundige deskundigenrapporten.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierecht na intrekking van het hoger beroep vanwege een gewijzigde beslissing op bezwaar.

De Centrale Raad van Beroep wijst het hoger beroep af wegens tegemoetkoming UWV, veroordeelt UWV in proceskosten en de Staat in schadevergoeding en proceskosten wegens overschrijding redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de WIA-uitkering van appellant na detentie herleeft vanaf 1 mei 2023, omdat appellant onvoldoende informatie heeft verstrekt om het recht op uitkering over de periode daarvoor vast te stellen.

De Centrale Raad van Beroep stelt de mate van arbeidsongeschiktheid vast op 47,13% en het dagloon op €49,20 per 18 februari 2022, vernietigt eerdere besluiten van het UWV en veroordeelt het UWV tot vergoeding van wettelijke rente en proceskosten.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek om wraking van de behandelend rechter af wegens gebrek aan zwaarwegende aanwijzingen voor vooringenomenheid.

De Centrale Raad van Beroep stelt het wrakingsverzoek buiten behandeling omdat de appellant is overleden en geen erfgenamen de procedure voortzetten.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van procesbelang na een tegemoetkomend besluit van het UWV en kent schadevergoeding toe voor overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV het dagloon voor de WIA-uitkering van betrokkene correct heeft vastgesteld zonder toepassing van de startersregeling, en verklaart het beroep tegen het herziene besluit ongegrond.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV het dagloon voor de WIA-uitkering correct heeft vastgesteld, betrokkene niet als herintreder geldt en wijst het beroep tegen het herziene besluit af, met proceskostenveroordeling.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit van het UWV dat een WIA-uitkering weigerde vanwege minder dan 35% arbeidsongeschiktheid en verklaart het hoger beroep gegrond. Het UWV kent appellant een WGA-uitkering toe met een arbeidsongeschiktheid van 72,73%.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat appellant geen recht heeft op een IVA-uitkering vanwege niet-duurzame volledige arbeidsongeschiktheid en kent een schadevergoeding toe wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV en de Staat tot vergoeding van proceskosten en immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn in een WIA-procedure, na intrekking van het hoger beroep vanwege een tegemoetkomend besluit.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het vonnis van de rechtbank dat een WIA-uitkering op 80-100% arbeidsongeschiktheid toekende en bevestigt een herziene WIA-uitkering op 39,46% na deskundigenonderzoek.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering aan appellante omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks meer psychische beperkingen dan aanvankelijk vastgesteld.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV de WIA-uitkering terecht heeft herzien en teruggevorderd wegens inkomsten uit zelfstandige werkzaamheden, zonder dringende redenen om van terugvordering af te zien.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit tot beëindiging van de ZW-uitkering omdat de geduide functies niet geschikt zijn voor appellant gezien zijn beperkingen. Het UWV moet opnieuw beslissen.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek om wraking van de behandelend rechter af wegens gebrek aan objectief gerechtvaardigde vrees voor vooringenomenheid.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en wettelijke rente na intrekking van het hoger beroep door appellant wegens tegemoetkoming van het bestuursorgaan.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellante geen WIA-uitkering krijgt omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt de uitspraak van de rechtbank en bevestigt dat het UWV terecht een matiging van 25% toepaste bij de terugvordering van te veel betaalde WIA-voorschotten aan appellante.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de eigenrisicodrager verantwoordelijk blijft voor de betaling van de ZW-uitkering aan een ex-werknemer die doorlopend arbeidsongeschikt is sinds zijn dienstverband bij de eigenrisicodrager, ook na indiensttreding bij een nieuwe werkgever.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon voor de WIA-uitkering van appellante correct heeft vastgesteld volgens de wettelijke regels, ondanks haar bijzondere omstandigheden door de toeslagenaffaire.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellante niet verzekerd was voor werknemersverzekeringen wegens een gefingeerd dienstverband, waardoor de intrekking en terugvordering van ZW- en WIA-uitkeringen terecht zijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WIA-dagloon van appellant terecht heeft vastgesteld op € 225,95 en niet op het maximumdagloon van € 228,76, zonder strijd met het evenredigheidsbeginsel of discriminatie.

Appellant trekt hoger beroep in na volledige tegemoetkoming door UWV; UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierechten.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het wrakingsverzoek niet-ontvankelijk omdat verzoekers ruim drie weken na de zitting hebben gewacht met indienen, in strijd met artikel 8:16 Awb.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen werknemer is in de zin van de WW en wijst het hoger beroep af, omdat geen gezagsverhouding bestond tussen appellant en de B.V.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen recht heeft op vergoeding van belastingschade na nabetaling van een WW-uitkering, omdat de middelingsregeling de schade volledig compenseert.