mw. mr. T. Dompeling

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon voor de WIA-uitkering terecht heeft vastgesteld op basis van de referteperiode, ondanks lagere onregelmatigheidstoeslag door corona. Het beroep van appellante wordt afgewezen.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV het WIA-dagloon correct heeft vastgesteld, ondanks de coronamaatregelen die het loon van appellant beïnvloedden.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WIA-dagloon van appellant correct heeft vastgesteld en wijkt niet af ondanks persoonlijke en pandemiegerelateerde omstandigheden.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV terecht een netto bedrag van €2.712,82 aan onverschuldigde WIA-uitkering terugvordert van appellant, zonder dringende reden om van terugvordering af te zien.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het ongemaximeerde WIA-dagloon terecht heeft vastgesteld op €344,77, waarbij geen sprake is van discriminatie op grond van handicap of strijd met het evenredigheidsbeginsel.

Appellant trekt hoger beroep in na toekenning WGA-uitkering door UWV; UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierecht.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de ZW-uitkering van appellant per 30 juni 2018 heeft beëindigd omdat hij meer dan 65% van zijn maatmanloon kan verdienen, gebaseerd op medische en arbeidskundige deskundigenrapporten.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierecht na intrekking van het hoger beroep vanwege een gewijzigde beslissing op bezwaar.

De Centrale Raad van Beroep wijst het hoger beroep af wegens tegemoetkoming UWV, veroordeelt UWV in proceskosten en de Staat in schadevergoeding en proceskosten wegens overschrijding redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de WIA-uitkering van appellant na detentie herleeft vanaf 1 mei 2023, omdat appellant onvoldoende informatie heeft verstrekt om het recht op uitkering over de periode daarvoor vast te stellen.

De Centrale Raad van Beroep stelt de mate van arbeidsongeschiktheid vast op 47,13% en het dagloon op €49,20 per 18 februari 2022, vernietigt eerdere besluiten van het UWV en veroordeelt het UWV tot vergoeding van wettelijke rente en proceskosten.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek om wraking van de behandelend rechter af wegens gebrek aan zwaarwegende aanwijzingen voor vooringenomenheid.

De Centrale Raad van Beroep stelt het wrakingsverzoek buiten behandeling omdat de appellant is overleden en geen erfgenamen de procedure voortzetten.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk wegens het ontbreken van procesbelang na een tegemoetkomend besluit van het UWV en kent schadevergoeding toe voor overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV het dagloon voor de WIA-uitkering van betrokkene correct heeft vastgesteld zonder toepassing van de startersregeling, en verklaart het beroep tegen het herziene besluit ongegrond.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV het dagloon voor de WIA-uitkering correct heeft vastgesteld, betrokkene niet als herintreder geldt en wijst het beroep tegen het herziene besluit af, met proceskostenveroordeling.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV en de Staat tot vergoeding van proceskosten en immateriële schade wegens overschrijding van de redelijke termijn in een WIA-procedure, na intrekking van het hoger beroep vanwege een tegemoetkomend besluit.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering aan appellante omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks meer psychische beperkingen dan aanvankelijk vastgesteld.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het vonnis van de rechtbank dat een WIA-uitkering op 80-100% arbeidsongeschiktheid toekende en bevestigt een herziene WIA-uitkering op 39,46% na deskundigenonderzoek.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat appellant geen recht heeft op een IVA-uitkering vanwege niet-duurzame volledige arbeidsongeschiktheid en kent een schadevergoeding toe wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit van het UWV dat een WIA-uitkering weigerde vanwege minder dan 35% arbeidsongeschiktheid en verklaart het hoger beroep gegrond. Het UWV kent appellant een WGA-uitkering toe met een arbeidsongeschiktheid van 72,73%.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV de WIA-uitkering terecht heeft herzien en teruggevorderd wegens inkomsten uit zelfstandige werkzaamheden, zonder dringende redenen om van terugvordering af te zien.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit tot beëindiging van de ZW-uitkering omdat de geduide functies niet geschikt zijn voor appellant gezien zijn beperkingen. Het UWV moet opnieuw beslissen.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek om wraking van de behandelend rechter af wegens gebrek aan objectief gerechtvaardigde vrees voor vooringenomenheid.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en wettelijke rente na intrekking van het hoger beroep door appellant wegens tegemoetkoming van het bestuursorgaan.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellante geen WIA-uitkering krijgt omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt de uitspraak van de rechtbank en bevestigt dat het UWV terecht een matiging van 25% toepaste bij de terugvordering van te veel betaalde WIA-voorschotten aan appellante.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellante niet verzekerd was voor werknemersverzekeringen wegens een gefingeerd dienstverband, waardoor de intrekking en terugvordering van ZW- en WIA-uitkeringen terecht zijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het WIA-dagloon van appellant terecht heeft vastgesteld op € 225,95 en niet op het maximumdagloon van € 228,76, zonder strijd met het evenredigheidsbeginsel of discriminatie.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de eigenrisicodrager verantwoordelijk blijft voor de betaling van de ZW-uitkering aan een ex-werknemer die doorlopend arbeidsongeschikt is sinds zijn dienstverband bij de eigenrisicodrager, ook na indiensttreding bij een nieuwe werkgever.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon voor de WIA-uitkering van appellante correct heeft vastgesteld volgens de wettelijke regels, ondanks haar bijzondere omstandigheden door de toeslagenaffaire.

Appellant trekt hoger beroep in na volledige tegemoetkoming door UWV; UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierechten.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het wrakingsverzoek niet-ontvankelijk omdat verzoekers ruim drie weken na de zitting hebben gewacht met indienen, in strijd met artikel 8:16 Awb.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek van appellant af om aanvullende schadevergoeding voor loon- en pensioenschade na het fictieve loonsanctiejaar tot aan zijn AOW-leeftijd wegens het ontbreken van een onrechtmatig besluit.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen recht heeft op vergoeding van belastingschade na nabetaling van een WW-uitkering, omdat de middelingsregeling de schade volledig compenseert.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat ex-werknemer verwijtbaar werkloos is geworden door het weigeren van een concreet en passend werkaanbod via een detacheringsbureau, waardoor de WW-uitkering terecht niet is uitbetaald.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen werknemer is in de zin van de WW en wijst het hoger beroep af, omdat geen gezagsverhouding bestond tussen appellant en de B.V.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant als directeur-grootaandeelhouder geen werknemer is en daarom geen faillissementsuitkering ontvangt wegens het ontbreken van een gezagsverhouding.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit tot beëindiging van de ZW-uitkering omdat de medische beperkingen van appellant zijn onderschat. Tevens wordt schadevergoeding toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot proceskostenvergoeding en een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn in een WIA-uitkeringszaak, waarbij ook de Staat deels aansprakelijk wordt gesteld.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierechten aan appellant na intrekking van het hoger beroep wegens een gewijzigde beslissing die aan de bezwaren tegemoetkomt.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de WW-uitkering weigert omdat appellant verwijtbaar werkloos is geworden, ondanks zijn gezondheidsklachten en psychische klachten die niet met medische stukken zijn onderbouwd.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende rekening heeft gehouden met de beperkingen van appellante door ME/CVS en draagt het UWV op het besluit te herzien.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende rekening heeft gehouden met de beperkingen van ME/CVS bij appellante en draagt het UWV op het besluit te herzien.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende rekening heeft gehouden met de beperkingen van ME/CVS bij het beëindigen van de WIA-uitkering van appellante en draagt het UWV op dit gebrek te herstellen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt het besluit van het UWV over de WIA-uitkering na een aanvullend medisch onderzoek en veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten aan appellante.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen werknemer is in de zin van de WW omdat er geen gezagsverhouding bestond tussen hem en zijn schoonmoeder, waardoor de weigering van een WW-uitkering terecht is.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering aan appellante omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, gebaseerd op een deugdelijke medische en arbeidskundige beoordeling.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de werkgever geen eigen procesbelang heeft bij het aanvechten van de weigering van een WIA-uitkering aan werknemer, waardoor het hoger beroep niet-ontvankelijk wordt verklaard.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de arbeidsongeschiktheid van appellante heeft ingedeeld in de klasse 25 tot 35 procent, na een zorgvuldig deskundigenonderzoek.