dhr. mr. J.D. Streefkerk

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht een WIA-uitkering heeft geweigerd omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de mate van arbeidsongeschiktheid van appellant juist heeft vastgesteld op 45,04%, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het griffierecht niet binnen de gestelde termijn is betaald.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het griffierecht niet binnen de gestelde termijn is betaald.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de arbeidsongeschiktheid van appellant terecht heeft vastgesteld op 50,03% per 20 juli 2022, ondanks eerdere motiveringsgebreken in het besluit.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de Ziektewetuitkering van appellant terecht heeft beëindigd omdat hij geschikt is voor zijn eigen werk, waarbij het WAD-protocol niet van toepassing is.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek om verschoning van een rechter toe vanwege mogelijke belangenverstrengeling door de relatie van haar echtgenoot met de gemeente betrokken bij de zaak.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende heeft gemotiveerd dat vermoeidheids- en mentale klachten in 2018-2019 een andere oorzaak hebben dan eerder en draagt op tot herbeoordeling van de arbeidsongeschiktheid.

De Centrale Raad van Beroep herroept het besluit over het WIA-dagloon en stelt dit vast op €143,73. Tevens wordt schadevergoeding toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen WIA-uitkering krijgt omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks betwisting van de medische en arbeidskundige beoordeling.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt het besluit van het UWV over de WIA-uitkering na een aanvullend medisch onderzoek en veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten aan appellante.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de WIA-uitkering heeft geweigerd en de ZW-uitkering heeft beëindigd, omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is en geen toename van beperkingen is vastgesteld.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de WIA-uitkering over 2016-2019 terecht heeft herzien en teruggevorderd wegens niet gemelde inkomsten uit het pgb van de zorgbehoevende zoon van appellante.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek tot intrekking van het hoger beroep toe na volledige tegemoetkoming door het UWV en veroordeelt het UWV tot betaling van wettelijke rente en proceskosten.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon voor de ZW-uitkering van appellant correct heeft vastgesteld op €63,05, waarbij de wettelijke bepalingen van het Dagloonbesluit correct zijn toegepast.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is en de geselecteerde functies passend zijn volgens medische en arbeidskundige beoordeling.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is, na een zorgvuldig medisch onderzoek in hoger beroep. Het Uwv wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierecht.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het griffierecht niet binnen de gestelde termijn is betaald en het beroepschrift niet is ondertekend.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van het UWV om het WIA-dagloon van appellant te herzien, omdat geen nieuwe feiten of omstandigheden zijn aangevoerd die daartoe aanleiding geven.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon voor de IVA-uitkering van appellante correct heeft vastgesteld, ondanks meerdere werkhervattingen en een korte proefplaatsing, en wijst het hoger beroep af.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV de stagevergoeding terecht als sv-loon heeft aangemerkt en het dagloon voor de WIA-uitkering correct heeft vastgesteld, waarbij geen sprake is van strijd met het evenredigheidsbeginsel.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht heeft geweigerd het WAO-dagloon en de vervolguitkering per 1 mei 2008 te herzien wegens ontbreken van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit van het UWV over het dagloon van een WIA-uitkering omdat ten onrechte werd uitgegaan van twee dienstbetrekkingen in plaats van één en draagt het UWV op een nieuwe beslissing te nemen.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het griffierecht niet tijdig is betaald en het beroepschrift geen gronden bevatte.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de WAO-uitkering en toeslag heeft teruggevorderd omdat appellante werkzaamheden verrichtte zonder dit te melden, zonder dat dringende redenen tot kwijtschelding aanwezig zijn.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het griffierecht niet binnen de gestelde termijn is betaald en het beroep op betalingsonmacht is afgewezen wegens het niet aanleveren van het vereiste formulier.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de arbeidsongeschiktheid van betrokkene op 73,97% terecht heeft vastgesteld per 19 juni 2018 en kent een schadevergoeding toe wegens overschrijding van de redelijke termijn.

Appellant trekt hoger beroep in omdat UWV aan bezwaren tegemoet is gekomen; UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierecht.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt het besluit van het UWV om appellant geen WIA-uitkering toe te kennen omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks betwisting van het medisch onderzoek door appellant.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierecht na intrekking van het hoger beroep omdat het bestuursorgaan volledig aan de bezwaren van appellante tegemoet is gekomen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen WIA-uitkering krijgt omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het griffierecht niet is betaald en het beroepschrift te laat is ingediend zonder gegronde reden voor het verzuim.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht een WIA-uitkering heeft geweigerd omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks haar stellingen over meer beperkingen.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat appellante geen beroepsgronden heeft ingediend ondanks twee termijnen en geen verontschuldiging is gebleken.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek om proceskostenvergoeding af omdat het bestuursorgaan niet aan de bezwaren van appellant is tegemoetgekomen na intrekking van het hoger beroep.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het beroepschrift niet binnen de wettelijke termijn is ingediend en appellante geen geldige gronden voor verzuim heeft aangevoerd.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het griffierecht niet is betaald en geen aangevallen uitspraak is overgelegd.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de WAO-uitkering heeft geweigerd omdat appellant geen toegenomen beperkingen uit dezelfde ziekteoorzaak binnen vijf jaar na intrekking kon aantonen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de ZW-uitkering van appellante per 7 mei 2019 heeft beëindigd na een zorgvuldige herbeoordeling ondanks aanvankelijk zorgvuldigheidsgebrek.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het griffierecht niet binnen de gestelde termijn is betaald.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het griffierecht niet tijdig is betaald en het beroep op betalingsonmacht is afgewezen.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat appellant geen beroepsgronden heeft ingediend ondanks meerdere kansen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de toeslag van appellante terecht per 1 februari 2019 heeft herzien vanwege het niet doorgeven van een arbeidsongeschiktheidspensioen, zonder strijd met het rechtszekerheidsbeginsel.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante terecht heeft vastgesteld op 45,65%, met een voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellante geen recht heeft op WW-uitkering omdat zij verwijtbaar werkloos is geworden door vrijwillig ontslag te nemen zonder voldoende bewijs van onhoudbare werkomstandigheden.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks haar betwisting van de medische en arbeidskundige beoordeling.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het Uwv terecht weigert terug te komen op het besluit van 2001 om geen WAO-uitkering toe te kennen omdat appellant niet verzekerd was ten tijde van arbeidsongeschiktheid.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de WIA-uitkering van appellante terecht heeft beëindigd omdat zij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks haar betwisting van de medische en arbeidskundige beoordeling.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de WAO-uitkering van appellante heeft verlaagd, omdat de medische en arbeidskundige beoordeling zorgvuldig is uitgevoerd en de beperkingen adequaat zijn vastgesteld.

De Centrale Raad van Beroep veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierechten na intrekking van het hoger beroep wegens een gewijzigde beslissing op bezwaar.