dhr. mr. E. Dijt

De Centrale Raad van Beroep beperkt de intrekking en terugvordering van de WIA-uitkering tot de periode 1 december 2016 tot 12 juni 2019, omdat alleen voor die periode aannemelijk is gemaakt dat appellant werkzaamheden verrichtte voor een coffeeshop.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is en dat er geen sprake is van toegenomen beperkingen, waardoor de beëindiging en weigering van de WIA-uitkering terecht zijn.

De Centrale Raad van Beroep verlaagt de terugvordering van WIA-voorschotten met 25% wegens een fout van het UWV en bevestigt dat appellant geen recht had op WIA-uitkering.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht een bedrag van €645,54 aan te veel betaalde toeslag op de WAO-uitkering terugvordert, omdat geen dringende reden is aangetoond om van terugvordering af te zien.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht een werkplan heeft opgesteld waarin appellant verplicht wordt deel te nemen aan een re-integratietraject, ondanks zijn psychische en lichamelijke klachten.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht het verzekerd dagloon van appellant niet heeft geïndexeerd bij de toekenning van de WIA-uitkering, ondanks beroep op vertrouwens-, rechtszekerheids- en evenredigheidsbeginsel.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen WIA-uitkering krijgt omdat hij geschikt is voor zijn maatgevende arbeid als productiemedewerker, ondanks zijn medische klachten.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de vaststelling van 37,30% arbeidsongeschiktheid en oordeelt dat het aangeboden werk passend is. Tevens wordt een schadevergoeding toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering omdat de arbeidsongeschiktheid van appellante minder dan 35% bedraagt, na herstel van een eerdere motiveringsgebrek door het UWV.

De Centrale Raad van Beroep heeft het hoger beroep ingetrokken na tegemoetkoming door het UWV en veroordeelt de Staat en het UWV tot schadevergoeding en proceskosten wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek om verschoning van een rechter toe vanwege mogelijke belangenverstrengeling door de relatie van haar echtgenoot met de gemeente betrokken bij de zaak.

De Centrale Raad van Beroep stelt het wrakingsverzoek buiten behandeling omdat de appellant is overleden en geen erfgenamen de procedure voortzetten.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het inkomen van appellant over 2021 correct heeft vastgesteld en dat er geen dringende reden is om terugvordering van te veel ontvangen WAO-uitkering achterwege te laten.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant terecht als woningdeler is aangemerkt en dat zijn toeslag is ingetrokken en teruggevorderd omdat zijn inkomen boven het sociaal minimum ligt, zonder dringende redenen voor kwijtschelding.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het oordeel van de rechtbank over de startdatum van de uitlooptermijn van de WIA-uitkering en bevestigt de juiste vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid door het UWV.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat ziekteperiodes voorafgaand aan en aansluitend op de WAZO-periode niet samengeteld mogen worden, waardoor de ingangsdatum van de WIA-uitkering wordt vastgesteld op 20 mei 2019.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit tot beëindiging van de ZW-uitkering per 2 juni 2010 en oordeelt dat appellante recht heeft op voortzetting van de uitkering en vergoeding van wettelijke rente.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de toekenning van een IVA-uitkering met terugwerkende kracht vanaf 18 november 2018 en wijst het hoger beroep van appellante af. De Staat wordt veroordeeld tot een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep verhoogt de schadevergoeding voor pensioenschade wegens niet opgelegde loonsanctie en kent daarnaast een vergoeding toe voor overschrijding van de redelijke termijn toe.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat appellant vanwege ernstige psychische problematiek recht heeft op een toeslag op zijn WIA-uitkering met terugwerkende kracht vanaf de ingangsdatum van de WIA-uitkering.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het eerdere vonnis, verklaart het beroep tegen het eerste besluit gegrond en bevestigt dat het UWV terecht een WIA-uitkering toekent met een arbeidsongeschiktheid van 62,81%.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het UWV met een nieuwe beslissing op bezwaar volledig tegemoet is gekomen aan de bezwaren van appellante, waardoor het procesbelang ontbreekt.

De Centrale Raad van Beroep kent appellante een IVA-uitkering toe wegens onvoldoende motivering van het UWV over passende functies en veroordeelt UWV en Staat tot schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende heeft gemotiveerd dat vermoeidheids- en mentale klachten in 2018-2019 een andere oorzaak hebben dan eerder en draagt op tot herbeoordeling van de arbeidsongeschiktheid.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit van het UWV over de vaststelling van de arbeidsongeschiktheid van appellant per 11 juni 2021 wegens onvoldoende medische onderbouwing en verwijst de zaak terug voor een nieuwe beslissing.

De Centrale Raad van Beroep herroept het besluit over het WIA-dagloon en stelt dit vast op €143,73. Tevens wordt schadevergoeding toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV niet op juiste wijze uitvoering heeft gegeven aan een eerdere uitspraak en draagt op tot een nieuwe beoordeling van de arbeidsongeschiktheid van werknemer.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante onjuist heeft vastgesteld en draagt het UWV op het besluit te herstellen met inachtneming van een nieuw medisch advies.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de ZW-uitkering van appellant per 22 juli 2022 heeft beëindigd omdat hij meer dan 65% van zijn loon kan verdienen, ondanks betwisting van medische beperkingen.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit over intrekking toeslag WIA per 15 januari 2021 en bepaalt dat de intrekking pas per 15 maart 2021 geldt vanwege schending medewerkingsplicht door appellante.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de beëindiging van de WIA-uitkering per 10 mei 2023 omdat appellante op 4 september 2022 minder dan 35% arbeidsongeschikt was, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht niet is teruggekomen op het besluit uit 2004 om een WAO-uitkering af te wijzen, omdat geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zijn vastgesteld.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante per 16 februari 2022 terecht is vastgesteld op 37,13%, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante terecht heeft vastgesteld op 36,66%, na herstel van motiveringsgebrek in het bestreden besluit.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen WIA-uitkering krijgt omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks betwisting van medische beperkingen.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt de uitspraak van de rechtbank die het beroep niet-ontvankelijk verklaarde en oordeelt dat het UWV het bezwaar ten onrechte niet-ontvankelijk verklaarde; het bezwaar wordt inhoudelijk ongegrond verklaard.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV terecht een WIA-uitkering weigerde wegens minder dan 35% arbeidsongeschiktheid, maar dat de berekening van het maatmaninkomen onjuist was en moet worden herzien.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV de belangen onvoldoende heeft afgewogen bij terugvordering toeslag en draagt op het besluit te herstellen, met aandacht voor verjaring, dringende reden en kwetsbare gezondheid appellante.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de WIA-uitkering over 2016-2019 terecht heeft herzien en teruggevorderd wegens niet gemelde inkomsten uit het pgb van de zorgbehoevende zoon van appellante.

De Centrale Raad van Beroep verklaart de uitspraken van 9 april 2025 vervallen wegens het niet betrekken van reacties van verzoeker, waardoor fundamentele procesrechten zijn geschonden.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de WIA-uitkering heeft geweigerd en de ZW-uitkering heeft beëindigd, omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is en geen toename van beperkingen is vastgesteld.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de werkgever geen eigen procesbelang heeft bij het aanvechten van de weigering van een WIA-uitkering aan werknemer, waardoor het hoger beroep niet-ontvankelijk wordt verklaard.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het verzoek om herziening van een uitspraak over een arbeidsongeschiktheidsuitkering niet-ontvankelijk omdat het verzoek ruim twee jaar na de uitspraak is ingediend en geen nieuwe feiten zijn gesteld.

De Centrale Raad van Beroep kent appellant een immateriële schadevergoeding van €2.500 toe wegens onzekerheid over zijn uitkeringspositie en een schadevergoeding van €2.000 wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek tot schadevergoeding af omdat geen onrechtmatig besluit van het UWV is vastgesteld en er geen causaal verband is tussen het besluit en de gestelde schade.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep ingetrokken wegens volledige tegemoetkoming door het UWV en veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierecht.

Appellante trekt hoger beroep in na volledige tegemoetkoming door UWV; UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierecht.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit tot intrekking van de WGA-vervolguitkering en heropent deze op basis van een deskundigenrapport dat een arbeidsongeschiktheidspercentage van 60,32% vaststelt.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering aan appellante wegens minder dan 35% arbeidsongeschiktheid, ondanks medische beperkingen en psychische klachten.