dhr. mr. E. Dijt

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is en dat er geen sprake is van toegenomen beperkingen, waardoor de beëindiging en weigering van de WIA-uitkering terecht zijn.

De Centrale Raad van Beroep verlaagt de terugvordering van onverschuldigde WIA-voorschotten met 25% wegens een fout van het UWV en bevestigt dat appellant niet geheel van terugvordering kan worden vrijgesteld.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering omdat de arbeidsongeschiktheid van appellante minder dan 35% bedraagt, na herstel van een eerdere motiveringsgebrek door het UWV.

De Centrale Raad van Beroep heeft het hoger beroep ingetrokken na tegemoetkoming door het UWV en veroordeelt de Staat en het UWV tot schadevergoeding en proceskosten wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek om verschoning van een rechter toe vanwege mogelijke belangenverstrengeling door de relatie van haar echtgenoot met de gemeente betrokken bij de zaak.

De Centrale Raad van Beroep stelt het wrakingsverzoek buiten behandeling omdat de appellant is overleden en geen erfgenamen de procedure voortzetten.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het inkomen van appellant over 2021 correct heeft vastgesteld en dat er geen dringende reden is om terugvordering van te veel ontvangen WAO-uitkering achterwege te laten.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het oordeel van de rechtbank over de startdatum van de uitlooptermijn van de WIA-uitkering en bevestigt de juiste vaststelling van de mate van arbeidsongeschiktheid door het UWV.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat ziekteperiodes voorafgaand aan en aansluitend op de WAZO-periode niet samengeteld mogen worden, waardoor de ingangsdatum van de WIA-uitkering wordt vastgesteld op 20 mei 2019.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit tot beëindiging van de ZW-uitkering per 2 juni 2010 en oordeelt dat appellante recht heeft op voortzetting van de uitkering en vergoeding van wettelijke rente.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de toekenning van een IVA-uitkering met terugwerkende kracht vanaf 18 november 2018 en wijst het hoger beroep van appellante af. De Staat wordt veroordeeld tot een schadevergoeding wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep verhoogt de schadevergoeding voor pensioenschade wegens niet opgelegde loonsanctie en kent daarnaast een vergoeding toe voor overschrijding van de redelijke termijn toe.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep niet-ontvankelijk omdat het UWV met een nieuwe beslissing op bezwaar volledig tegemoet is gekomen aan de bezwaren van appellante, waardoor het procesbelang ontbreekt.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV onvoldoende heeft gemotiveerd dat vermoeidheids- en mentale klachten in 2018-2019 een andere oorzaak hebben dan eerder en draagt op tot herbeoordeling van de arbeidsongeschiktheid.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit van het UWV over de vaststelling van de arbeidsongeschiktheid van appellant per 11 juni 2021 wegens onvoldoende medische onderbouwing en verwijst de zaak terug voor een nieuwe beslissing.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV niet op juiste wijze uitvoering heeft gegeven aan een eerdere uitspraak en draagt op tot een nieuwe beoordeling van de arbeidsongeschiktheid van werknemer.

De Centrale Raad van Beroep herroept het besluit over het WIA-dagloon en stelt dit vast op €143,73. Tevens wordt schadevergoeding toegekend wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de beëindiging van de WIA-uitkering per 10 mei 2023 omdat appellante op 4 september 2022 minder dan 35% arbeidsongeschikt was, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de ZW-uitkering van appellant per 22 juli 2022 heeft beëindigd omdat hij meer dan 65% van zijn loon kan verdienen, ondanks betwisting van medische beperkingen.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit over intrekking toeslag WIA per 15 januari 2021 en bepaalt dat de intrekking pas per 15 maart 2021 geldt vanwege schending medewerkingsplicht door appellante.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering omdat appellante minder dan 35% arbeidsongeschikt is, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht niet is teruggekomen op het besluit uit 2004 om een WAO-uitkering af te wijzen, omdat geen nieuwe feiten of veranderde omstandigheden zijn vastgesteld.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante per 16 februari 2022 terecht is vastgesteld op 37,13%, met voldoende medische en arbeidskundige onderbouwing.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante onjuist heeft vastgesteld en draagt het UWV op het besluit te herstellen met inachtneming van een nieuw medisch advies.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV de mate van arbeidsongeschiktheid van appellante terecht heeft vastgesteld op 36,66%, na herstel van motiveringsgebrek in het bestreden besluit.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt de uitspraak van de rechtbank die het beroep niet-ontvankelijk verklaarde en oordeelt dat het UWV het bezwaar ten onrechte niet-ontvankelijk verklaarde; het bezwaar wordt inhoudelijk ongegrond verklaard.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat appellant geen WIA-uitkering krijgt omdat hij minder dan 35% arbeidsongeschikt is, ondanks betwisting van medische beperkingen.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV terecht een WIA-uitkering weigerde wegens minder dan 35% arbeidsongeschiktheid, maar dat de berekening van het maatmaninkomen onjuist was en moet worden herzien.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV de belangen onvoldoende heeft afgewogen bij terugvordering toeslag en draagt op het besluit te herstellen, met aandacht voor verjaring, dringende reden en kwetsbare gezondheid appellante.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de WIA-uitkering heeft geweigerd en de ZW-uitkering heeft beëindigd, omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is en geen toename van beperkingen is vastgesteld.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV de WIA-uitkering over 2016-2019 terecht heeft herzien en teruggevorderd wegens niet gemelde inkomsten uit het pgb van de zorgbehoevende zoon van appellante.

De Centrale Raad van Beroep verklaart de uitspraken van 9 april 2025 vervallen wegens het niet betrekken van reacties van verzoeker, waardoor fundamentele procesrechten zijn geschonden.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat de werkgever geen eigen procesbelang heeft bij het aanvechten van de weigering van een WIA-uitkering aan werknemer, waardoor het hoger beroep niet-ontvankelijk wordt verklaard.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het verzoek om herziening van een uitspraak over een arbeidsongeschiktheidsuitkering niet-ontvankelijk omdat het verzoek ruim twee jaar na de uitspraak is ingediend en geen nieuwe feiten zijn gesteld.

De Centrale Raad van Beroep wijst het verzoek tot schadevergoeding af omdat geen onrechtmatig besluit van het UWV is vastgesteld en er geen causaal verband is tussen het besluit en de gestelde schade.

De Centrale Raad van Beroep kent appellant een immateriële schadevergoeding van €2.500 toe wegens onzekerheid over zijn uitkeringspositie en een schadevergoeding van €2.000 wegens overschrijding van de redelijke termijn.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep ingetrokken wegens volledige tegemoetkoming door het UWV en veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierecht.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit tot intrekking van de WGA-vervolguitkering en heropent deze op basis van een deskundigenrapport dat een arbeidsongeschiktheidspercentage van 60,32% vaststelt.

Appellante trekt hoger beroep in na volledige tegemoetkoming door UWV; UWV wordt veroordeeld tot vergoeding van proceskosten en griffierecht.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering omdat appellant minder dan 35% arbeidsongeschikt is en de geselecteerde functies passend zijn volgens medische en arbeidskundige beoordeling.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht de WGA-loonaanvullingsuitkering van appellant heeft omgezet in een WGA-vervolguitkering per 1 augustus 2021 en de te veel betaalde uitkering over april tot juni 2021 juist heeft teruggevorderd.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van een WIA-uitkering aan appellante wegens minder dan 35% arbeidsongeschiktheid, ondanks medische beperkingen en psychische klachten.

De Centrale Raad van Beroep verklaart het hoger beroep ingetrokken na gewijzigde beslissing van het UWV en veroordeelt het UWV tot vergoeding van proceskosten en griffierecht aan appellant.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon voor de ZW-uitkering van appellant correct heeft vastgesteld op €63,05, waarbij de wettelijke bepalingen van het Dagloonbesluit correct zijn toegepast.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van het UWV om terug te komen op het besluit tot afwijzing van een WIA-uitkering wegens minder dan 35% arbeidsongeschiktheid, ondanks aanvullende medische informatie en deskundigenrapporten.

De Centrale Raad van Beroep oordeelt dat het UWV de stagevergoeding terecht als sv-loon heeft aangemerkt en het dagloon voor de WIA-uitkering correct heeft vastgesteld, waarbij geen sprake is van strijd met het evenredigheidsbeginsel.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV het dagloon voor de IVA-uitkering van appellante correct heeft vastgesteld, ondanks meerdere werkhervattingen en een korte proefplaatsing, en wijst het hoger beroep af.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt dat het UWV terecht heeft geweigerd het WAO-dagloon en de vervolguitkering per 1 mei 2008 te herzien wegens ontbreken van nieuwe feiten of veranderde omstandigheden.

De Centrale Raad van Beroep vernietigt het besluit van het UWV over het dagloon van een WIA-uitkering omdat ten onrechte werd uitgegaan van twee dienstbetrekkingen in plaats van één en draagt het UWV op een nieuwe beslissing te nemen.

De Centrale Raad van Beroep bevestigt de weigering van het UWV om het WIA-dagloon van appellant te herzien, omdat geen nieuwe feiten of omstandigheden zijn aangevoerd die daartoe aanleiding geven.